zamknij         x
Serwis www.artboomfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.
KTO CO KIEDY GDZIE

Małgorzata Markiewicz



Absolwentka i doktorantka wydziału Rzeźby ASP w Krakowie.

Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2004, 2011). Rezydentka Factory for Art&Design, Kopenhaga (2011), HIAP, SPACES, Cleveland, Ohio, USA(2007) oraz Cable Factory, Finlandia, w ramach projektu A-I-R Laboratory CSW Zamek Ujazdowski (2006).

Jej twórczość sytuuje się wokół designu i feminizmu. Tworzy obiekty, rzeźby, fotografie, instalacje i performance. Jej twórczość porusza się wokół dwóch głównych wątków: tematyki genderowej oraz pojęcia domu i kategorii swojskości.

Jej prace bazują na pojęciu dwuznaczności, od funkcji i atrybutów dekoracyjności, niewinności, miękkości po kurz, pożądanie oraz perwersję. Podszyte ambiwalencją, naruszają poczucie przyjemności.

Brała udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in.: Bunkier Sztuki w Krakowie, MOCAK w Krakowie, CSW Zamek Ujazdowski, Galeria Piekary, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Łaźnia Gdańsk, Museu Berardo w Lizbonie, Studio Stefania Miscetti w Rzymie.

Jej prace znajdują się w kolekcjach: CCB Lizbona, MOCAK w Krakowie, Galeria Arsenał w Białymstoku, BWA w Bielsku Białej, Bunkier Sztuki i innych oraz w szeregu prywatnych kolekcji w Polsce i za granicą.


kurator: Iza Kaszyńska
Gombrowiczowi - Rodacy

Pomnik Gombrowiczowi – Rodacy autorstwa Małgorzaty Markiewicz nie jest kolejnym pomnikiem dla gołębi. Przyjął formę równi pochyłej, osadzonej w poprzek na balu. Równia przechyla się w obie strony pod ciężarem osób.

Artystka upamiętniając postać pisarza, omija symboliczny ciężar wertykalnie ustawionego pomnika. Wprowadza element zabawy, balansowania, ciągłego tracenia równowagi cielesnej.

Taki alternatywny model nobilitowania, nie wchodzi w relację społecznego podporządkowania. Omija wertykalną grę z publicznością, w której pomnik to struktura pionowa. Wystrzelona prosto w niebo jest jak twierdza: solidna konstrukcja, niedostępna, góruje, podmiata. Już sama forma sprawia wrażenie uzurpowania sobie czegoś: miejsca, cienia, przestrzeni, trawnika wokół otoczonego rabatką, napisu z wykrzyknikiem: Szanuj!. Jest atrybutem władzy.

Inaczej pomnik Gombrowiczowi – Rodacy. Przyjął on postać bliską ławkom upamiętniającym. Artystka wprowadza dodatkowo element ruchu (przechylania).

Na "ławce" można siadać przeważając strony Gombrowicz albo Rodacy, balansując pomiędzy nimi. Tak zapominając o patriarchalno-patriotycznym wzorcu wychowania, w końcu syńczyzna zostanie przeciwstawiona ojczyźnie. Zabawa podważa to, co pozornie wydawało się stabilne.

Jak zatem rozprawić się z pisarzem, którego nie wypada tak po prostu wrzucić w relacje siły i władzy wobec postawienia mu pomnika? Jednocześnie trzymać w garściach tę postać, by nie wymknęła się potomnym?

Siadając po stronie Rodacy, wznosimy Gombrowicza, niech góruje. Gdy siadamy po stronie Gombrowicza, Rodacy znów biorą nad nim górę. Ale najlepsza zabawa jest, gdy staramy się złapać równowagę. Rzecz pozornie prosta, nie jest tak łatwa do wykonania. Trzeba ciągle balansować. Trzeba ćwiczyć, żeby pamiętać, że to nie jest pomnik dla gołębi.


współpraca: Julian Tomaszuk



Zdjęcia: Weronika Szmuc



2012 - ∞
„Skwer Gombrowicza”
plac u zbiegu ulic Piwnej i Józefińskiej