zamknij         x
Serwis www.artboomfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.
KTO CO KIEDY GDZIE

Instytut Historii Architektury i Konserwacji Zabytków Politechniki Krakowskiej


Jednostka organizacyjna Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, która realizuje program dydaktyczny na kierunku “architektura i urbanistyka”, zintegrowany w zakresie kształcenia architektów w specjalności ochrony i konserwacji zabytków.

Program dydaktyczny obejmuje nauczanie historii architektury i sztuki powszechnej oraz polskiej, zasad ochrony zabytków architektury i urbanistyki z uwzględnieniem teorii i praktyki projektowania oraz technik i technologii konserwatorskich, a także integracji architektury współczesnej z historycznym krajobrazem kulturowym. Instytut prowadzi także badania naukowe w wyżej wymienionym zakresie, łącząc teorię z praktyką. Główne kierunki badań naukowych Instytutu, w ramach których realizowane są jego cele statutowe, powiązane są ściśle z programem dydaktycznym jednostki.

Instytut podejmuje szeroką współpracę z samorządami terytorialnymi Polski południowo-wschodniej i administracją ważniejszych miast historycznych, a także z instytucjami rządowymi i pozarządowymi, takimi jak Urząd Generalnego Konserwatora Zabytków, PKN ICOMOS, SKZ. Zespoły autorskie Instytutu brały udział w opracowaniu prestiżowych projektów konserwatorskich: Teatru Słowackiego, Teatru Starego, Akademii Muzycznej, kościołów św. Wojciecha i św. Salwatora w Krakowie, Karmelitów w Przemyślu, Bloku Ormiańskiego i Arsenału w Zamościu i wielu innych.

W związku z rozwojem dyscyplin naukowych, będących przedmiotem działalności statutowej Instytut realizuje program dydaktyczny z zakresu ochrony dziedzictwa architektury i urbanistyki na obu stopniach studiów, prowadzi kształcenie specjalistyczne w ramach studiów podyplomowych: Konserwacji Zabytków Architektury i Urbanistyki oraz Konserwacji, Kształtowania Architektury i Aranżacji Wnętrz Obiektów Sakralnych, we współpracy z Uniwersytetem Jana Pawła 2 w Krakowie. Prowadzone są indywidualne studia doktoranckie, także z uczestnikami z zagranicy. Przygotowany został także przez Instytut A-1 program 3-letnich stacjonarnych studiów doktoranckich, które są odpowiedzią na zapotrzebowanie na specjalistów w dziedzinie ochrony dziedzictwa kulturowego. Prowadzone są także studia zawodowe: Studium Fotografii oraz w systemach „kształcenia permanentnego” w ramach planowanego utworzenia autonomicznej wyspecjalizowanej jednostki naukowo-badawczej, podejmującej we współpracy z zagranicznymi uczelniami projekty służące realizacji strategicznych celów i kierunków rozwoju Unii Europejskiej.

Instytut stale współpracuje z zagranicznymi ośrodkami akademickimi między innymi w Wenecji, Antwerpii, Budapeszcie, Florencji, Rzymie, Pradze, Zagrzebiu, a także w Rosji, Litwie i Łotwie, Białorusi i Ukrainie.
wystawa Space Fillers

Wystawa grupy Space Fillers, studentów IV roku Wydziału Architektury w ramach projektu Gra jako świadomy dialog z miejscem i ujawnienie jego potencjału, czyli konfrontacja sztuki współczesnej z architekturą historyczną obejmowała przestrzeń wnętrz budynków, elewacji, dziedzińców i ogrodów.

Projekty instalacji studentów miały charakter sztuki site-specific, a więc zostały stworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Sformułowanie dzieła tego typu, poprzedzone jest zawsze badaniem kulturowej matrycy miejsca, uwzględniającym jego aspekty historyczne, architektoniczne, topograficzne, środowiskowe, społeczne. Powyższe działanie opierało się na uwypukleniu dostrzegalnych, bądź odkrywaniu ukrytych w przestrzeni znaczeń, ich przetworzeniu i prezentacji.

Używając precyzyjnego języka artystycznego, nośnika istotnych treści, wypełnionego znakami i symbolami, artysta prowadził grę z architekturą. Dokonywał konfrontacji czasowej strefy minionej i dzisiejszej, niekiedy utożsamiając je ze sobą. Architektura użyczyła instalacji swojej skali, zaś ta obciążała ją siłą swojego przekazu. Dzięki ich współdziałaniu, zyskaliśmy nowy wymiar miejsca, nie odbierając mu jednak jego pierwotnego znaczenia. Intermedialne dzieło sztuki, osiągało własną autonomię poprzez autorskie połączenie różnych mediów, dotykając bezpośrednio samego procesu mediacji, która była zależna od czasu i miejsca, a więc była głęboko kontekstualna Ten rodzaj sztuki publicznej, skierowany do odbiorcy masowego, stał się działaniem społecznym. Należało więc dążyć do osiągnięcia równowagi, formy przywołującej charakter miejsca, w którym społeczeństwo rozpozna swoją kulturę. Sztuka w wymiarze publicznym powinna stymulować potrzebę zatrzymania się, kontemplacji, pełniejszego przeżywania, nawiązania relacji międzyludzkich, interakcji. Powinna wciąż pozostawać rozumiana (...) jako agora, starożytne forum tj. miejsce wspólnej sprawy, dialogu i wypracowania kompromisu (...).

Katarzyna Kadłuczka

Zdjęcia: Piotr Kołodziejczyk

Więcej informacji na stronie: www.spacefillers.pl



13 - 27/06/2011

wystawa Space Fillers