zamknij         x
Serwis www.artboomfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.
KTO CO KIEDY GDZIE

Oleg Tcherny, Cyprien Gaillard, Alina Gutkina, Michał Hyjek, Paulina Pankiewicz, Mash SF, Maciej Stępiński, Karen Mirza and Brad Butler, George Barber, Dominika Olszowy, kurator: Piotr Sikora


Oleg Tcherny

Ur. 1971 r. W latach 1993-1997 studiował sztuki wizualne w Kunstacademie w Dusseldorfie następnie w latach 1997-1998 kontynuował naukę w Tokio.
Reżyser, producent, scenarzysta, pochodzenia Białoruskiego. Podczas nauki w Tokio pracował jako asystent reżysera przy filmach Kiyoshi Kurosawy i Hiroyuki Ooki. W 1999 roku był asystentem Daniela Schmida przy filmie Beresina. W latach 2002-2005 pracował w Studio National des Arts Contemporaines Le Fresnoy we Francji, jednym z czołowych ośrodków badań audiowizualnych w Europie. Obecne pracuje jako niezależny twórca filmowy. Mieszka w Wenecji, Paryżu i Princeton.


Cyprien Gaillard


Ur. 1980 r. Ukończył Uniwersytet Sztuk Pięknych I Designu w Lozannie.
Artysta bywa określany mianem „romantycznego wandala”, „artysty post-entropicznego” czy „archeologa teraźniejszości”. Gaillard obserwuje współczesną cywilizację, z jednej strony interesuje go to co pozornie nowe i nowoczesne, z drugiej strony interesuje go przeszłość – jako przedmiot badań archeologa. Podróżując po świecie rejestruje znaki jego upadku, z których każdy, choćby kamień czy etykietka z butelki po piwie, stać się może intrygującym śladem. Tej kontemplacyjnej postawie towarzyszy witalistyczne umiłowanie wszystkiego, co spektakularne. Co niszczy zastane struktury, co nowe zmienia w ruinę, zaś nowoczesne w archaiczne.


Alina Gutkina

Ur 1985 r. w Moskwie. Z wykształcenia jest śledczym. Ukończyła Instytut Problematyki Sztuki Współczesnej i Wolne Warsztaty przy moskiewskim Muzeum Sztuki Współczesnej.
Jej prace mieszczą się w różnych gatunkach tj: wideo, instalacje, malarstwo, graffiti. Twórczość Gutkiny koncentruje się na badaniu subkultur młodzieżowych, które artystka obserwuje nie z pozycji osoby z zewnątrz, ale od środka. Kładąc nacisk na specyfikę stylu życia, kultury imagu, rolę graffiti ukazuje subkulturowy portret współczesności.


Michał Hyjek

Ur. 1986 roku. Artysta intermedialny. Studiował na Wydziale Intermediów oraz Form Przemysłowych. Dyplom w pracowni prof. Antoniego Porczaka. Projektant instalacji interaktywnych łączących świat fizyczny z wirtualnym. Wykorzystuje nowe technologie komunikacyjne w obszarze sztuki. Adaptuje strategie graficiarskie w budowaniu sieci bezprzewodowych w przestrzeni miejskiej.
Dyrektor artystyczny firmy odzieżowej agit pop doll. Należy do krakowskiej grupy projektowej Freesome oraz współtwóraca Kex-Mag. Aktualnie pracuje w Projekcie Goethe guerill w Instytucie Goethego w Krakowie.

Tagowanie, rysowanie, pirackie audycje radiowe, animacja i graffiti – w erze cyfrowej przeniosły się z ulic na nasze dyski twarde. Teraz ewoluują i powracają z wirtualnego świata na mury, słupy i miejsca, które mijają setki ludzi. Bomba informacyjna to prywatna sieć bezprzewodowa w przestrzeni publicznej. Brak hasła dostępu, darmowe WiFi. Żeby wejść, należy zastukać kołatką w drzwi. Otwierają się one dzięki smartphone'owi i przeglądarce stron internetowych. Dają dostęp do konkretnych danych związanych z miejscem, w jakim znajduje się bomba. Jednocześnie może wejść bardzo dużo osób, które mają możliwość szybkiego pobrania informacji: filmu, dźwięku i obrazu. Każdy z gości ma okazję pozostawić po sobie ślad. Otaczające nas budynki i przedmioty, które codziennie mijamy, dzięki bombie zyskują inny wymiar. Aby zostawić komunikat nie trzeba naruszać przestrzeni markerem, czy plakatem – wystarczy powiesić małpią kołatkę, w której ukryta jest technologia. Każdy centymetr terytorium jest już czyjąś własnością i tylko sieci bezprzewodowe istnieją jako terra incognita. Świat wirtualny oraz fizyczne artefakty są teraz sprzymierzone: Khalos Digitatos!


Paulina Pankiewicz

W 2007r. ukończyła Warszawską ASP na Wydziale Malarstwa.
Wpływ, jaki artysta wywiera na otaczający świat jest dla niej ciągłym źródłem inspiracji, a także nieustannym osobistym eksperymentem, który znajduje odzwierciedlenie w jej próbach artystycznych. Konfrontowanie zastanej rzeczywistości z tą kreowaną przez twórcę, manewrowanie nimi nie zawsze prowadzi do pozytywnych rezultatów. Jest to jednak efekt ryzyka, które artystka stale podejmuje.


Mash SF

Kolektyw realizujący filmy dotyczące sceny rowerowej w San Francisco. Propagatorzy subkultury ostrokołowej na świecie.


Maciej Stępiński

Ur. 1973 r. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, w latach 2000–2002 studiował Ecole Nationale Supérieure de la Photographie w Arles. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Artysta fotograf, malarz, autor filmów i instalacji. Od 10 lat prowadzi warsztaty fotograficzne i wykłada fotografie współczesną w Polsce i we Francji. Jego filmy video to hipnotyzujące projekcje, skupiające się przede wszystkim na wizualności medium. W swojej twórczości Stępiński nawiązuje do kwestii intuicji i artystycznej wrażliwości, przywracając te niejasne pojęcia do dyskusji o sztuce współczesnej.


Karen Mirza i Brad Butler

Mieszkają i pracują w Londynie.
Wielopłaszczyznowa praktyka Mirzy i Butlera opiera się na tworzeniu filmów, rysunków, instalacji, fotografii, performance’ów oraz na publikowaniu i kuratorstwie. Ich prace poddają w wątpliwość znaczenia takich słów jak: uczestnictwo, współpraca, rozwój społeczny oraz tradycyjna rola artysty jako wytwórcy i publiczności jako odbiorcy. Od 2009 roku Mirza i Butler rozwijają projekt zatytułowany The Museum of Non–Participation. W 2004 roku Mirza i Butler utworzyli no.w.here – organizację artystyczną, która łączy produkcję filmową z krytycznym dialogiem na temat tworzenia współczesnego obrazu. Wspierają produkcję dzieł artystów, prowadzą warsztaty i krytyczne dyskusje, a także kuratorują performance’y, pokazy, publikacje, wystawy i wydarzenia artystyczne.


George Barber

ur. 1958 r. W 1980 roku ukończył St. Martin's School of Art na wydziale rzeźby. Studiował również nauki humanistyczne. Mieszka i pracuje w Londynie.
Legenda brytyjskiego video-artu. W swoich pracach operuje telewizyjną estetyką produkcji lat 80tych i 90tych, które bardzo często wykorzystuje jako sample w swoich realizacjach. Autor terminu Scratch Video zaadaptowanego z terminologii muzycznej. Reżyser dłuższych form filmowych jak Taxi Driver 2 czy Venetian Ghost. Jego prace pokazywane były między innymi w Tate Britain, a także na Royal Academy w Londynie. Wykładowca Art & Media na University for the Creative Arts.


Dominika Olszowy

ur. 1982 w Gorzowie Wlkp. Absolwentka studiów licencjackich, dyplom w zakresie intermediów w pracowni wideo prof. Marka Wasilewskiego na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
Aktorka Teatru Strefa Ciszy z Poznania. Siatkarka. Robi projekt Galeria Sandra. Finalistka 8mej edycji konkursu Samsung Art Master. Jej prace pokazywane były na 14 Biennale WRO Alternative Now czy też podczas wystawy Girl Power! w białostockim Arsenale.


Piotr Sikora

Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Gdzieś tam publikował (Obieg, Ha!art, e-splot, Gablota Krytyki). Coś kuratorował (HOŻARTY 2011, trzy edycje festiwalu Art Boom, wystawy w Zbiorniku Kultury, pokaz Riding the Wave w Waterside Project Space London). Chwalił się, że zrobił wystawę w Londynie i Madrycie (They don’t know why, but they keep doing it realizowana w ramach programu Polskiej Prezydencji w Radzie UE), ale czy ktoś to w ogóle oglądał? Wiceprezes Waterside Foundation. Zapalony gracz w bike-polo. Mieszka i pracuje w Krakowie i Warszawie.

Pustka. Ruch. Horyzont.

Miasto jest najważniejszym polem transformacji społeczeństwa. (H. Lefebvre)

Pustka. Ruch. Horyzont.
to pokaz video-artu zbudowany wokół trzech tytułowych pojęć kluczy. Każde z nich odwoływało się do zagadnień i problemów współczesnego miasta. Ideologiczna pustka, wewnętrzna potrzeba ruchu i horyzont wiążący się ze zmianami i przyszłością aglomeracji. Kilkanaście filmów wyświetlanych było na ekranach trzech telewizorów umieszczonych w witrynie nowo otwartej kawiarni Czuły Barbarzyńca na krakowskim Powiślu. Każdy z bloków filmowych odpowiadał na poszczególne zagadnienia korzystając z rozmaitych środków wyrazu, technik i stylistyk. Kluczem czytania przedstawionych obrazów było poszukiwanie znaków czasu, świadectw powolnych przemian jakim podlega miasto. Przegląd Pustka. Ruch. Horyzont. konfrontował widza z jego wyobrażeniami poszukując zarazem najistotniejszych elementów tożsamości miasta.

Pustka odnosi się do braku spójnej przestrzeni ideologicznej, niewiedzy, która implikuje poczucie bezsensu i bezradności. Alegorią takiego stanu świadomości jest nowojorskie ground zero - miejsce ataków terrorystycznych z 2011 roku – pusta przestrzeń, która zanim została miejscem upamiętniającym ofiary, symbolizowała wyrwę w systemie, przerwę w działaniu sprawnej miejskiej machiny. Filmy tego bloku będą inspirować do stawiania pytań: Czym powinniśmy zapełnić tę pustkę? Gdzie podziało się dumne spojrzenie w przyszłość? Co nie pozwala podjąć konkretnych działań? Krajobraz po wielkim wybuchu domaga się zapełnienia.

Ruch. Dromomania to zaburzenie psychiczne polegające na skłonności do bezcelowego przemieszczania się. Chęć zapełnienia pustki, bezruchu, ciszy powoduje przymus ruchu, zmiany, transformacji. Miasto w swoim tradycyjnym kształcie jest sferą spoczynku. Bramy, budynki, siatka powyginanych przez wieki ulic tworzy system zwalniający tempo. Futurystyczne miasto-maszyna, miasto-twierdza rządzi się swoistymi prawami prędkości podporządkowując sobie mieszkańców. Opozycję do takiego modelu stanowi chociażby nieuregulowany impet tłumu, jaki pojawił się w Paryżu podczas Rewolucji Francuskiej. Ten sam rodzaj tempa wyczuć można było w marszu protestujących przeciwko ACTA 15 tysięcy krakowian. To samo tempo napędza dzisiaj potrzebę zmian, nie tylko w tkance miasta, ale także w kondycji ludzkiej.

Horyzont. Każde z miast jest w pewnym sensie utopią. Jest pustką, z której poprzez ruch powstaje przestrzeń ludzkiej egzystencji, rozwoju, przemian. Słowo utopia etymologicznie wywodzi się z zestawienia ou-topos, nie-miejsce. Kategorię nie-miejsca należy z kolei łączyć z bliskimi nam, codziennymi przestrzeniami, w których przebywamy częstokroć nie zauważając tego. Skrzyżowania ulic, obszary centrów handlowych, połacie lotnisk... Nie miejsca bardzo często wyznaczają krańce miasta, odgradzają jego części centralne od obszarów wiejskich. Ten set filmowy pozwoli spojrzeć na miasto z dystansu i zastanowić się nad kierunkiem jego rozwoju. Łatwiej wyobrazić sobie jego katastroficzny koniec niż budującą nową jakość zmianę. Jednak by określić horyzont możliwości miasta najpierw należy dokładnie zbadać jego obszar, zadając sobie pytanie: co tworzy jego strukturę?

Lista filmów:
Oleg Tcherny, La linea generale, HD, 16 min, 2010,
Cyprien Gaillard, The Lake Arches, video, 1:39 min, 2007 - dzięki uprzejmości galerii Sprüeth Magers,
Alina Gutkina, Nikita 57ar, video, 7:08 min, 2010 / Tagging, video, 2:19 min, 2010,
Michał Hyjek, Amour Fou, video, 7:54 min, 2010 / Dziki Pies Pustyni, video, 1:50 min,
Paulina Pankiewicz, Cykl, video, 4:50 min, 2010,
Mash SF, Intro, video, 1:31 min, 2007,
Maciek Stępiński, Polonica, 6 min, 2009,
Karen Mirza and Brad Butler, The Space Between, 16mm film, audio, '12, 2005,
George Barber, Automotive action painting, HD video, 6'03", 2007 - dzięki uprzejmości waterside contemporary, Londyn,
Dominika Olszowy, Laurka dla Ossowieckiego, video 12 min, 2011.


17/06/2012 - 29/06/2012

Pustka. Ruch. Horyzont.

CORT
Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego
ulica Powiśle 11