zamknij         x
Serwis www.artboomfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.
KTO CO KIEDY GDZIE

Grzegorz Klaman, koordynatorki: Lena Dula i Emilia Orzechowska


Grzegorz Klaman

Artysta, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, prowadzi Pracownię Intermedialną. W latach 1980-1985 studiował w PWSSP w Gdańsku na Wydziale Rzeźby. Prowadził zajęcia dot. Podstaw Projektowania Plastycznego oraz Rzeźby w Architekturze. Zajmuje się instalacją, działaniami w przestrzeni publicznej ( obiekty i rzeźby wielkoskalowe, często w relacji do architektury ), sztuką krytyczną, analizującą dyskursywne relacje ciała, władzy i nauki. Od 1984 roku zaangażowany w artystyczne aktywizowanie różnych obszarów Gdańska, takich jak Baraki (1988), Wyspa Spichrzów (1985-1996), dawna łaźnia miejska( od 1992). Współzałożyciel i prowadzący Galerię Wyspa (od 1985) i Fundację Wyspa Progress, aktywne w latach 80-tych głównie na terenie Wyspy Spichrzów, a następnie od lat 90 w budynku Domu Studenta ASP oraz dawnej łaźni miejskiej(1992). Współpomysłodawca ( z Anetą Szyłak ) powołania tamże Centrum Sztuki Współczesnej w 1998 roku. Organizator i uczestnik kilkudziesięciu wystaw, pokazów, warsztatów sztuki polskiej oraz światowej. Uczestnik wystaw „Ekspresja lat 80” w PGS w Sopocie (1986), Raj Utracony” w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1990), „Doppelte Indenitat” w Landesmuseum w Wiesbaden (1991), „Survival” Rauma Biennale Balticum, Rauma, Finlandia (1996), „Unter Einem Dach” Podewil, Berlin (1995), „Displacement/This Placement” Kunstlerhaus Bethanien Berlin (1997), „Wyspa – Idean paikka, paikan idea/ Wyspa – miejsce idei, idea miejsca” Cable Factory, Helsinki (1997) „Kolekcja Sztuki Współczesnej na 1000 lecie Gdańska (1997) „Na wolności/ W końcu” w Kunsthalle Baden-Baden (2000), „In Between. Art In Poland 1945-2000” w Chicago Cultural Center(2001). Realizował projekty artystyczno – społeczne: „Usti Syndrom” w Czechach z mniejszaścią Romów Czeskich (1999 Public District Project) oraz Ruchomy Dom w ramach „Muzeum Pamięci” z Jewienkami w Krasnojarsku na Syberii (2001).w Ramach projektu edukacyjnego Rzeźba Społeczna adresowanego do młodzieży Dolnego Miasta prowadził warsztaty medialno-społeczne. Współorganizował Międzynarodowe Warsztaty Multimedialne „Projekt Wyspa” w latach 1992 –1994 w ramach współpracy z ARS BALTICA dotyczące fenomenu Wyspy Spichrzów i prób jej rewitalizacji poprzez współpracę artystów i architektów. W tym samym zespole przygotował „City Transformers”, międzynarodowy projekt w przestrzeni publicznej inspirowany planowanymi zmianami urbanistycznymi na terenach postoczniowych w Gdańsku. Jest autorem monumentalnej realizacji rzeźbiarskiej otwierającej wystawę „Drogi do Wolności” w Stoczni Gdańskiej (2000) W 2002 zakłada i prowadzi Modelarnie kooperatyw artystów na terenach postyczniowych, tam tez w 2004 powołuje z Anetą Szyłak Instytut Sztuki Wyspa pierwszą niepubliczna instytucje artystyczną w Polsce. W 2007 zostaje stypendystą Fulbrighta na Florida Atlantic University w Boca Raton.
Plac Apatia

 
Biała Flaga dla Nowej Huty to anty triumfalistyczny projekt umiejscowiony dokładnie tam gdzie stał od około1973 roku pomnik Lenina dominujący nad perspektywą całego układu architektonicznego Placu Centralnego. Ten symbol dominacji zniknął razem z systemem, który reprezentował lecz miasto zostało i w nim nowy właściciel huty dla której mieszkańcy nadal pracują. Puste miejsce po pomniku Lenina na Placu Centralnym w Nowej Hucie to nie tylko wymazanie symbolu traumy totalitarnego systemu, to też bankructwo idei rewolucji społecznej niosącej nadzieję na zniesienie nierówności klasowych. Nowa Huta niezrealizowany super projekt miasta od postaw, miasta idealnego zamarłego w półkroku jak kiedyś rzeźba Lenina. Puste miejsce – „Plac Apatia” to dobre miejsce gdzie można zobaczyć rozdarcie dwóch wizji Polski: tradycyjnej szlachecko – inteligenckiej i tej przymusowo modernizowanej z awansem społecznym dla chłopów i robotników. Na ile te wizje Polski się znoszą a na ile godzą? Na ile bezkrytycznie przyjęliśmy reguły kolejnego systemu, choć bez widocznego emblematu, znaku wobec którego można się jednoczyć? Symbole i emblematy stygmatyzujące przestrzeń można łatwo zmieniać, samą rzeczywistość o wiele trudniej. Nie toczy się bowiem żadna rozpoznawalna wojna w tym miejscu, napięcia społeczne rozproszyły się lub zneutralizowały, pozostał socrealistyczny szkielet miasta wypełniony rozczarowaniem i pasywnością. Nie ma roli wiodącej idei, nie ma wodza i upadły egalitarne ideały. Idea globalnego kapitału przejęła środki produkcji bez szczególnej troski o kontekst społeczny. Nowa Huta się poddała nowej utopii ekonomicznej. W miejscu pomnika proponuję umieścić na wysokim maszcie wielką białą flagę. 
 


6/06/2014 - 22/06/2014

Plac Apatia

Aleja Róż