zamknij         x
Serwis www.artboomfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.
KTO CO KIEDY GDZIE

Zespół projektu, kuratorki: Mleczko Małgorzata, Musiał Patrycja, konsultant merytoryczny projektu: Sowa Jan



kurator: Mleczko Małgorzata
Historyk sztuki (Uniwersytet Jagielloński), krytyk sztuki, kuratorka. W latach 2006-2008 związana z Galerią Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie. Od 2008 roku, wspólnie z Patrycją Musiał, prowadzi Fundację No Local. Kuratorka licznych projektów artystycznych: Art In Cinema (2008), Art In Cinema In Tour (2009), Arctic Lights (2009) czy Sorrow Conquers Happiness (2009) i A Place That We Could Go (2010) w ramach OFF Festivalu. Organizatorka takich wydarzeń jak Ulica Smoleńsk 22/8 (2010) oraz Fragile Boredom (2010). Publikowała w różnych magazynach w Polsce i za granicą. Stypendystka Fundacji Balthusa (2005). Związana z wydawnictwem Ha!art (Rada Fundacji Korporacji Ha!art).

kurator: Musiał Patrycja
Historyk sztuki (Uniwersytet Jagielloński), kuratorka, dziennikarka kulturalna i społeczna (związana z krakowskim odziałem Gazety Wyborczej), fotografka. Od 2008 roku, wspólnie z Małgorzatą Mleczko, prowadzi Fundację No Local. Kuratorka licznych projektów artystycznych jak: Art In Cinema (2008), Art In Cinema In Tour (2009), Arctic Lights (2009) czy Sorrow Conquers Happiness (2009) i A Place That We Could Go (2010) w ramach OFF Festivalu. Organizatorka takich wydarzeń jak Ulica Smoleńsk 22/8 (2010) oraz Fragile Boredom (2010). Związana z krakowskim wydawnictwem Ha!Art (Rada Fundacji Korporacji Ha!art).


konsultant merytoryczny projektu: Sowa Jan
Studiował filologię polską, filozofię i psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na Uniwersytecie Paris 8 w Saint-Denis. Doktor socjologii, współtwórca, długoletni wice-prezes zarządu, a obecnie przewodniczący Rady Fundacji Korporacja Ha!art. Redaktor Linii Radykalnej, pracownik naukowy Instytutu Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego, współtwórca Spółdzielni Goldex Poldex. Pracował jako dziennikarz w Polskim Radiu i kurator w Bunkrze Sztuki w Krakowie. Jest autorem i redaktorem kilku książek z zakresu psychologii, socjologii i krytyki społecznej. Wydał zbiór esejów Sezon w teatrze lalek (2003) i książkę Ciesz się, późny wnuku! Kolonializm, globalizacja i demokracja radykalna (2008). Opublikował kilkadziesiąt tekstów w kraju i za granicą, m.in. w Ha!arcie, Praesens, Lampie, Kresach, Krytyce Politycznej, Gazecie Wyborczej, Philosophie Magazine, Przeglądzie Anarchistycznym i magazynie 2+3D.

Zespół projektu:
Antoniszczak Malwina (1977) - ukończyła Wydział Form Przemysłowych krakowskiej ASP oraz szkołę projektowania przemysłowego École nationale supérieure de création industrielle - Les Ateliers w Paryżu. Projektuje przedmioty, meble, wnętrza, scenografie wystaw. Jest autorką projektu Konsum.pl - Polish Shop, czyli wystawy w formie sklepu (Weimar, 2005). Brała udział w wystawach: Desir, Designers Days w Paryżu (2007), Design Pl, polskie wzornictwo przemysłowe, w Warszawie (2006), Wobec Konsumpcji Młodzi polscy projektanci w Cieszynie i Budapeszcie (2005), oraz podczas Biennale Internationale Design w Saint-Etienne (2004). www.malwinantonisz.com

Czupryński Kuba (1980) - współtwórca kolektywu przewodnickiego Insiders, magister turystyki i rekreacji na elitarnej krakowskiej AWF. Przewodnik, genealog i detektyw eksplorujący niezbadane pokłady historii współczesnej naszego kraju, zwłaszcza jego peryferii. W grodzie Kraka od lat kilkunastu, powoli dojrzewa do wyznania mu miłości.

Dąbrowiecki Łukasz (1975) - filozof z wykształcenia (Uniwersytet Gdański, Uniwersytet Jagielloński), proletariusz z zawodu (ostatnie trzy lata drukarz/grafik), mieszczuch z zainteresowania (organizator i uczestnik nieformalnych inicjatyw obywatelskich). Dawniej wydawca drugoobiegowych publikacji, współredaktor pisma A-tak. Organizator wystawy Klinowanie kultury - zaangażowana sztuka ulicy w ramach Krakowskich Reminiscencji Teatralnych. Jeden z autorów do pionierskiego zbornika o miejskości Moje miasto.

de Barbaro Jakub (1977) - absolwent ASP w Krakowie, wykłdowca w Raffels Design Institute w Szanghaju, współzałożyciel krakowskiej Spółdzielni Goldex Poldex. Zajmuje się grafika wydawniczą, systemami informacyjnymi i znakami graficznymi. Współpracuje m.in. z Galerią Raster, Korporacją Ha!art, Fundacją Laury Palmer, Nowym Teatrem w Warszawie, Fundacją No Local, Wydawnictwem Znak, Krakowskim Festiwalem Filmowym i magazynem 2+3D. VJ, kurator wystawy psa Pimpka (Goldex Poldex, 2011).

Dutkowska Agata (1979) - przewodniczka miejska, autorka gier, artystka, socjolożka. Lubi łączyć różne typy patrzenia i chodzenia. Autorka performance'u Śladami Allena Ginsberga po Krakowie prezentowanego
w ramach zeszłorocznej edycji festiwalu ArtBoom (FreshZone, 2010). Współtworzy kolektyw przewodnicki Insiders.

Gorczyca Michał (1975) - muzyk, kompozytor, od 1996 roku występuje jako DJ Dokuro, współpracuje z grupą Muzyka Centrum i współtworzy grupę Fractal Beats. Prezes i założyciel krakowskiego Stowarzyszenia Commbo zajmującego się tworzeniem i propagowaniem kultury audiowizualnej w kraju i za granicą. Współpracował przy wielu projektach artystycznych z m.in. Jankiem Simonem, Karoliną Kowalską i Martą Deskur. Wspólnie z Joanną Warszą stworzyli postfuturystyczną akcję Bżuh Mózeum (MN, Kraków, 2009). Twórca muzyki do spektakli Mai Kleczewskiej Opowieści Lasku Wiedeńskiego (2008) oraz Zmierzch bogów (2010). Razem z Edwardem Gilem-Deskurem (Edee Dee) robił muzykę do przedstawień teatralnych takich jak Werter w Nowym Jorku (2006) i Leonce i Lena (2007). Będąc dzieckiem debiutował jako aktor, grając wyobrażenie Piłsudskiego w głowie młodego Tadeusza Kantora (Niech szczezną artyści, 1988).

Maniak Katarzyna (1985) – absolwentka i doktorantka na wydziale Etnologii i Antropologii Kultury na Uniwersytecie Jagiellońskim. Fotografka, absolwentka Szkoły Kreatywnej Fotografii. Z Fundacją No Local współpracuje od 2009 roku. Wcześniej współpracowała z Fundacją NADwyraz przy projekcie Szlak twórców ludowych oraz programie Fotokulturalna mapa Polski; z portalem internetowym netbird; a także z czasopismem fotograficznym Biuletyn Fotograficzny.

Maziarz Michał (1983) - w przerwach pomiędzy graniem na skrzypcach a jeżdżeniem autostopem pracuje jako przewodnik. Pasjami słucha wiejskich oberków, mazurków. Od ponad dwóch lat uczy się je grać u wiejskich muzykantów. Razem z przyjaciółmi współtworzy krakowskie Stowarzyszenie To.pole, zajmujące się m.in. kulturą tradycyjną, tańcem, edukacją nieformalną.

Morawska Anna (1974) - skończyła Psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiowała także w Camera Obscura School of Arts w Tel Awiwie oraz w paryskiej Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales; fotografka, artystka wizualna, wystawiała między innymi w Muzeum Sztuki Współczesnej oraz Galeriach Limbus i Kalisher w Tel Awiwie, Galerii Cinemateque w Jerozolimie, Galerii Project 101 w Paryżu, interesuje się tematyką tożsamości i różnic międzykulturowych.

Sadowski Krzysztof (1982) - uciekinier z korporacyjnego świata - po paru latach spędzonych w biurze uświadomił sobie, że w jego życiu czegoś brakuje i bez wahania przyłączył się do grupy przewodnickiej Insiders. Uwielbia przemierzać Kraków na rowerze i chętnie zaraża tą pasją znajomych i turystów. Weteran gry na giełdzie specjalizujący się w kupnie akcji na dzień przed bankructwem spółki. Swoje antropologiczne rozważania na temat miasta i jego mieszkańców najchętniej snuje przy kuflu ciemnego piwa. Propaguje filozofię, że miasto to przygoda do przeżycia.
ZOM: Pamiętajcie o ogrodach

„W całym mieście jest nie więcej jak 1000-1100 domów, zresztą biorąc pod uwagę obszar, jaki ono zajmuje, liczba ich nie może być wyższa. Tym bardziej uderzające jest, gdy się słyszy, że znajdują się tu 72 kościoły i 30 klasztorów“.
relacja Johanna Friedricha Zöllnera, 1791 r.
 
„mieszkańcy Krakowa byli wciąż nagabywani przez kwestarzy, zakonników należących nie tylko do t. zw. zakonów żebraczych, ale i innych klasztorów; wszyscy zaś prosili o datki pod różnymi pozorami, odznaczając się przytem wielkim uprzykrzeniem i natręctwem“.
Eugeniusz Barwiński o sytuacji zakonów w XVIII wieku.


W wielu miejscach świata – od Ameryki Łacińskiej przez Europę Zachodnią po Indie – toczy się obecnie dyskusja na temat prawa do miasta. Komu i czemu ma służyć miejska przestrzeń publiczna – prywatnym, partykularnym interesom czy potrzebom wszystkich mieszkańców? Kto i w jaki sposób powinien o tym decydować? Co oznacza w praktyce, że przestrzeń miejska jest przestrzenią publiczną? Czy własność prywatna niewielu jest wartością wyższą i ważniejszą niż zaspokojenie podstawowych potrzeb życia codziennego większości mieszkańców – zapewnienie im miejsca do spotkań, rekreacji, wygodnego i przyjaznego środowisku transportu itd.?

Problem ten dotyczy również Krakowa. Oprócz typowych i powszechnych kwestii związanych z prawem do miasta, mamy w Krakowie inny jeszcze, specyficzny dla tego miasta problem: w zatłoczonym i wiecznie zakorkowanym centrum, gdzie poza Plantami dramatycznie brakuje parków i przestrzeni rekreacyjnej, ogromne obszary zieleni wyłączone są z miejskiej tkanki, otoczone murami i niedostępne dla przeciętnego mieszkańca: klasztorne ogrody. Nawet pobieżny rzut oka na zdjęcia satelitarne Krakowa w programie Google Earth pokazuje, o jak gigantycznych terenach mowa. W niektórych dzielnicach – na przykład między ulicami Krowoderską a Karmelicką – ogrody te zajmują prawie połowę powierzchni. W okolicy tej dramatycznie brakuje parków, skwerów i przestrzeni zielonych, z których korzystać mogliby mieszkańcy. Jak na ironię, pobliski Park im. Jalu Kurka w ramach rekompensaty za utracone mienie przejęli Salwatorianie i… natychmiast zamknęli łańcuchem. Na jego skraju powstaje już budynek o komercyjnym charakterze.

Czy tak powinna wyglądać przestrzeń miasta w nowoczesnym, demokratycznym i egalitarnym państwie? Czy własność prywatna, z której korzysta kilkadziesiąt uprzywilejowanych osób, jest większą wartością niż dobrostan dziesiątek tysięcy zwykłych ludzi? I czy ktoś, kto może pławić się w tak wyjątkowym luksusie, jak posiadanie wielohektarowego ogrodu w centrum wielkiego miasta, nie powinien zostać przynajmniej obłożony jakimś rodzajem podatku? A jeśli podatków takich nie płaci, to czy jego obowiązkiem jako obywatela i jako człowieka nie jest pozwolić skorzystać z tych zielonych terenów swoim bliźnim?

Jest znamienne, że klasztorne ogrody pozostają nie tylko zamknięte dla zwykłych ludzi, ale skrzętnie ukryte przed ich spojrzeniem. W wielu miejscach miasta za wysokim murem wznoszącym się wzdłuż szarej i brudnej ulicy rozciągają się ogromne ogrody. Tak na przykład jest na ulicy Sebastiana przy skrzyżowaniu z Dietla: idąc dziurawym i zakurzonym chodnikiem nie domyślamy się nawet, że o metr od nas znajduje się cichy, zielony raj.

Sytuacja ta w doskonały sposób ilustruje to, co miał na myśli francuski filozof Jacques Rancière, pisząc o „dzieleniu postrzegalnego” – funkcjonowanie każdej wspólnoty regulowane jest nie tylko przez zasady dotyczące tego, kto ma prawo co zrobić, ale również przez reguły podziału przestrzeni określające, kto może, a kto nie może czegoś zobaczyć, o czymś się dowiedzieć i gdzieś przebywać. Przypominając o ogrodach, domagamy się innego, bardziej egalitarnego sposobu dzielenia wspólnej przestrzeni miejskiej, który nie byłby kontynuacją średniowiecznej logiki stanowych przywilejów, ale zgadzałby się z zasadami nowoczesnej, demokratycznej i egalitarnej organizacji życia społecznego i przestrzeni publicznej.

Klasztornych ogrodów nie możemy niestety sami otworzyć, ale możemy dać każdemu i każdej możliwość ich zobaczenia. Zebraliśmy również informacje dotyczące ich powierzchni, historii, sposobu wykorzystania i obecnego statusu. Chcemy w ten sposób zachęcić do dyskusji na temat przestrzeni publicznej w naszym mieście oraz do walki o  prawo do naszego miasta.


Zdjęcia: Weronika Szmuc

Producent:



ZOM: Punkt Informacyjny Do Spraw Ogrodów Klasztornych

Projekt Pamiętajcie o ogrodach przyjmuje charakter informacyjny. Zakłada obszerny research: historyczny, prawno-ekonomiczny oraz określający aktualne wykorzystanie klasztornych terenów zielonych w obrębie II obwodnicy. W trakcie festiwalu zgromadzone informacje będą dostępne w całości w Punkcie Informacyjnym Do Spraw Ogrodów Klasztornych od wtorku do niedzieli w godzinach od 12.00 do 18.00.

Otwarcie Punktu Informacyjnego: 10 czerwca o  godz. 14.00.


ZOM: Prawo do miasta

W trakcie festiwalu odbędzie się dyskusja wokół projektu Pamiętajcie o ogrodach, dotycząca prawa mieszkańców do miasta.

Udział wezmą:
Jan Hartman – filozof, etyk, Uniwersytet Jagielloński, Kraków
Przemysław Pluciński – socjolog miasta, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Agnieszka Tarasiuk – kuratorka, ostatnia dyrektorka Domu Pracy Twórczej w Wigrach

prowadzenie: Jan Sowa – socjolog, Instytut Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego i Spółdzielnia Goldex Poldex, dotycząca prawa mieszkańców do miasta.


Zdjęcie: Weronika Szmuc




ZOM: Odgrody – wycieczki towarzyszące projektowi

W czasie festiwalu codziennie z Punktu Informacyjnego Do Spraw Ogrodów Klasztornych wychodziła wycieczka prowadzona przez kolektyw przewodnicki Insiders. Wycieczki prowadziły do miejsc, z których można zobaczyć klasztorne ogrody. Forma wycieczek zaplanowana była nieinwazyjnie, bez naruszania prawa własności, co miało podkreślić sytuację dystansu i niedostępności tych przestrzeni.


10/06/2011 - 24/06/2011

ZOM: Pamiętajcie o ogrodach

12/06/2011 - 24/06/2011

ZOM: Punkt Informacyjny Do Spraw Ogrodów Klasztornych

15/06/2011

17:00 ZOM: Prawo do miasta

24/06/2011

17:00 ZOM: Odgrody – wycieczki towarzyszące projektowi