Po blisko dwudziestu latach od debiutu Katarzyny Kozyry - jednej z najciekawszych i najbardziej uznanych artystek polskich ostatnich lat - w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie można zobaczyć wystawę monograficzną jej prac. Znajdują się na niej m.in. Łaźnia i Łaźnia męska, Więzy krwi, Święto Wiosny, Casting oraz wybrane filmy z cyklu W sztuce marzenia stają się rzeczywistością. Wystawa potrwa do 15 stycznia przyszłego roku.

Prace Katarzyny Kozyry cechuje krytyczne podejście do otoczenia. Są gołe, suche, surowe; obnażają sferę, która jest niedopuszczalna w życiu codziennym. Wielokrotnie zobaczymy nagość (męską jak i kobiecą), która łamie naszą codzienną percepcję. O ile, przykładowo, w reklamach możemy ujrzeć ciało ludzkie, które na swój sposób budzi pożądanie, to u Kozyry widzimy zniszczone, nieatrakcyjne bądź chore. To musi budzić kontrowersję.

Wśród najpopularniejszych prac polskiej artystki znajdują się m.in. Łaźnia i Łaźnia męska, która prezentuje nagie męskie ciała, następnie fotografie Więzy krwi, obnażające nagie kobiety (w tym jedną niepełnosprawną) na czerwono-białym tle, przypominającym Czerwony Krzyż. Nie mniej uderzająca może być dla widzów praca Piramida zwierząt. Artystka zaznacza, iż cierpią one równie silnie jak człowiek, mimo że często nie zdają sobie sprawy z nadchodzącej śmierci.

Nazwisko Kozyry stało się symbolem sztuki krytycznej, współczesności, ale też synonimem skandalu i niezrozumienia. Piramida zwierząt wprowadziła sztukę współczesną na główne sceny debaty publicznej, kiedy za sprawą medialnych manipulacji rozgorzała ogólnopolska dyskusja (z udziałem nie tylko krytyków, ale też przedstawicieli różnych środowisk) wokół pracy dyplomowej młodej artystki z pracowni Grzegorza Kowalskiego. Publiczność bądź to bezpośrednio (jako widzowie), bądź pośrednio (za sprawą mediów) od początku została wciągnięta w sferę dzieła i zarazem życia artystki. Są to bowiem w jej przypadku obszary nierozerwalnie ze sobą połączone.

Katarzyna Kozyra, rocznik 1963, mieszka w Berlinie i Warszawie. Jest rzeźbiarką, autorką wideoinstalacji, filmów, performansów. Studiowała na Wydziale Rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swych pracach porusza najbardziej istotne problemy ludzkiego istnienia: tożsamości, przemijania i śmierci. Porusza się w obszarze kulturowych tabu związanych z cielesnością człowieka oraz stereotypów i zachowań zakodowanych w życiu społecznym. W każdej ze swych prac narusza je, wystawiając się na krytykę publiczności. Jej wideoinstalacja Łaźnia męska otrzymała honorowe wyróżnienie na 48. Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji (1999).